Op zondag 15 maart begon er een vroeg avontuur: gidsen Annick en Niels stonden paraat net als twee alerte torenvalken. Met De Klapekster badend in de lentezon als startplaats, vertrokken 12 enthousiastelingen per fiets de vogels achterna.
Al snel trokken we de Castelreesche heide in, een waar vogelparadijs. De groep trapte gestaag, als een zwerm ganzen in perfecte formatie. Gravelpaden knisperden onder de banden, ritmisch als een spechtentrommel.
Annick wees omhoog: een zwarte specht liet zich bewonderen. Zijn roffel klonk als applaus voor onze sportieve inspanning. Niet veel later hoorden we het melancholische roepen van wulpen.
In de verte paradeerden grutto’s statig door het veld. Alsof ze de burgemeesters van de heide waren.
Kieviten buitelden speels door de lucht, echte acrobaten. Hun roep klonk als een vrolijke lente-aankondiging.
En ja hoor, plots verscheen er een ooievaar! Statig en sereen, als een eregast op onze fietstocht.
Niels probeerde de vogels na te doen… met wisselend succes. Sommige klonken verrassend echt, andere… iets minder vogelachtig.
Gelach rolde door de groep als een kolonie mussen op hol.
Maar de pret was er niet minder om. De zon scheen gul, alsof ze ons persoonlijk begeleidde.
We trapten in totaal 7,5 kilometer bij elkaar. Door bossen en heide, telkens weer nieuwe geluiden en kleuren.
Terug bij De Klapekster streek de groep neer voor nog een drankje. In het zonnetje werd er nog nagepraat, als vogels op een draad. Tevreden gezichten, rode wangen en vrolijke herinneringen. Iedereen vloog uiteindelijk huiswaarts, met een hoofd vol getjilp.
Tekst: Annick Verbinnen
